MARKA (55 & slot)

Diep onder de bodem van Marka zitten twee mannen, een vrouw en een robot in een kleine afgesloten ruimte. Het is er aangenaam warm, er is prettige verlichting en ze hebben iets om op te zitten. Tot zover het positieve nieuws. Het lijkt er verder sterk op dat ze gewoon gevangen genomen zijn, dat ze zijn overgeleverd aan de grillen van een totaal andere beschaving, die ze met hun brutale invasie flink kwaad gemaakt hebben.

Het zitten is echter niet besteed aan Wiki P. Moe wordt hij nooit, maar Paola maakt zich nu wel zorgen over zijn accu. Ze maakt zich ook zorgen over wat er gaat gebeuren. Holger houdt de moed erin. Misschien wel tegen beter weten, of om de zwangere Paola niet mismoedig te maken. Paco denkt na. Het is zaak om nu geen domme dingen te zeggen of te doen. Dit is een precaire situatie. Na ongeveer een uur wordt Wiki door M 68 gehaald en na een half uur weer teruggebracht. Hij maakt duidelijk dat hij echt niet mag zeggen wat hij heeft meegemaakt. Vreemd!

Na nog twee lange zenuwslopende uren gaat de deur open en verschijnt M 68 opnieuw. Hij gebaart hen om hem te volgen en ze gaan in de lift terug naar de kamer waar ze hun eerste onderhoud hebben gehad. De vier oude Marka’s zijn er weer en ook R 1 is naar deze ruimte gedirigeerd. M 1 neemt het woord.

‘De regering heeft vergaderd over jullie actie om ongevraagd op onze planeet te landen en veroordeeld deze daad met kracht. Jullie hebben geluk gehad dat we het ruimteschip niet meteen met onze krachtige lasers hebben vernietigd. Doordat er jaren geleden twee vaartuigen zonder levende wezens aan boord zijn geland, dachten we dat dit weer eenzelfde toestel zou zijn. Maar nu jullie er toch zijn, heeft de regering besloten dat er onder strenge voorwaarden een plek op onze planeet voor jullie kleine groep kan worden gereserveerd. De details zullen later worden geregeld. Ik moet zeggen dat ons een uur geleden een brief van jullie collega’s heeft bereikt die ons overhaalde tot deze beslissing. R1 heeft de inhoud aan ons duidelijk gemaakt. Een indrukwekkende brief.

Het feit dat er twee zwangere vrouwen deel uit maken van de groep, gaf de doorslag. We hopen op een plezierige samenleving op deze mooie planeet. M 68 zal jullie nu terugbrengen naar de plek waar jullie zijn geland’.

 Holger en Paola hebben ademloos geluisterd naar de soms gebrekkige vertaling van Wiki P.. De opluchting is ontzettend groot.

Wanneer ze de positieve beslissing van M1 begrijpen, lopen Paola en Paco op M1 toe en reiken hem de hand. Dit gebaar wordt gelukkig meteen begrepen en ze omklemmen voor het eerst de drie vingers van M1. Paolo mompelt ‘dank u wel, dank u wel’, maar dat wordt door R1 en Wiki P. niet vertaald.

Ze willen nu gauw weg en M 68 begeleidt hen naar de lift en zoeft hen terug naar de New Earth. De bewaking daar is blijkbaar al weggeroepen, er is niemand meer te zien. Hun terugkeer wordt met gejuich begroet.

 ‘Hadden jullie een brief geschreven?’, vraagt Paola onmiddellijk bij aankomst. ‘Die brief heeft ons gered, we mogen hier blijven en krijgen een eigen plekje!’

 © thrammy 18

MARKA (54)

In de New Earth weten ze echt niet hoe ze het hebben. Niels is hardhandig uitgeschakeld en heeft nog steeds last van die laserstraal, energiestoot of whatever. Maar hij beseft ook dat dit slechts een waarschuwing was, een stevige waarschuwing. Paola, Paco en Holger zijn weggevoerd voor overleg, ook Wiki P. moest mee. Waar zijn ze? Buiten is er het cordon van vijandige Marka’s, maar zij mochten nu toch eindelijk naar binnen.

 De negen achterblijvers houden beraad zoals ze al zo vaak hebben gedaan op hun lange reis. Na alle intense spanning van de ruimtereis en de voorspoedige landing was de euforie in eerste instantie groot, maar die is nu omgeslagen in een bang vermoeden, dat dit wel eens heel slecht zou kunnen aflopen. Ze hebben een lange tocht overleefd, het was een knap staaltje ruimtevaart. Ze zijn een vreselijk wormgat gepasseerd, maar zonder het echt te willen, zijn ze een vreemde planeet, een vreemde natie binnengedrongen en op grote en onverwachte tegenstand gestoten. Ze hebben brutaal de rust verstoord van een onbekend maar waarschijnlijk vreedzaam volk. Ze lijken wel nieuwe kolonisten, ze lijken wel een brute bezettingsmacht die zonder recht en reden een vreemd land binnenvalt. Maar het is ze voorlopig duur komen te staan. Hun woorden dat ze in vrede zijn gekomen, zijn nog niet echt geaccepteerd en geloofd. Dionne vindt het achteraf slechts holle woorden en de bevolking van deze planeet heeft er waarschijnlijk geen boodschap aan.

 Niels staat versteld van het hoge ontwikkelingsniveau van de bevolking. Hij schijnt nu van de eerste schrik bekomen, hij is vooral verbaasd over wat ze hebben ontdekt en ook wel nieuwsgierig naar wat er verder gaat gebeuren. Ze wegen hun kansen. Wat zal er met hen gaan gebeuren? Welke rechten hebben ze? Geen natuurlijk, geen enkele, nul. Ze zijn gewoon overgeleverd aan de grillen en de gunsten van dit vreemd volk.

Met de kleine wapens die ze hier aan boord hebben, kunnen ze niets uitrichten tegen de overmacht buiten. En natuurlijk staat er nog een grote overmacht aan ‘krijgers’ ergens op de planeet om indien nodig in te grijpen. Bovendien hebben de Marka’s Paolo, Paco en Holger als een soort gijzelaars in hun macht. En waar dat is, niemand die het weet. Nee, ze moeten nu vooral niet naar wapens grijpen.

‘Laten we die fout vooral niet maken’, zegt Xa. ‘Dat zou ons zeker lelijk opbreken, dat zou alle krediet wegvagen’.

Daar zijn de anderen het helemaal mee eens. Nee, ze moeten eerder een charmeoffensief beginnen. Maar niemand kan de emoties van dit volk inschatten. Misschien hebben ze wel totaal andere wetten en regels. Natuurlijk hebben ze die! Misschien telt hier een leven meer of minder helemaal niet. Op dit moment kunnen ze in elk geval echt helemaal niks doen, niet eens communiceren met de ‘bezettende macht’ buiten, want Wiki P. is er niet. Ze moeten gewoon afwachten en gaan daarom maar samen iets eten.

‘Als je al hierin al meer dan een jaar woont, is een dag of een week meer of minder ook niet erg’, zegt Dionne. En zo is het.

Ze hebben het wormgat overleeft en een aanslag op Niels, erger kan het toch niet worden. ‘Laten we een brief schrijven’, oppert Xa. Zij wil duidelijk iets om handen hebben, ze wil iets doen. Het werkloos afwachten lijkt doelloos en zinloos.

‘Wat zou je willen schrijven?, vraagt Loulou.

‘We vertellen van onze levens, onze plannen, onze dromen. We vertellen van onze goede bedoelingen. En vooral dat er twee vrouwen bij zijn die zwanger zijn. Het toont aan hoe kwetsbaar we zijn. Misschien dat de leiding van deze bijzondere planeet zwicht voor deze gevoelige argumenten. Met geweld bereiken we niets, misschien is dit een betere methode’. Ze is zich erg bewust van haar eigen precaire situatie en wil er alles aan doen om te overleven.

‘Het kan zeker geen kwaad’, stelt Loulou. ‘Als ze een klein beetje gevoel en iets menselijks in hun vreemdsoortig lijf hebben, hebben ze eerbied en respect voor nieuw, klein, kwetsbaar leven.’ De anderen knikken instemmend en Loulou en Xa zullen samen iets op papier zetten. Na een tijdje hebben ze het klaar, de anderen lezen het ook en vinden het prima.

‘Hoe werkt de post hier en vooral wat is het adres’, grapt Loulou.

‘Alle postbodes staan buiten’, zegt Niels. Hij is wel in voor een bizarre grap. Hij heeft gedurende oorlogssituaties nog wel meer meegemaakt.

‘Ik geef de brief wel even af en probeer duidelijk te maken dat die bezorgd moet worden’.

 Niels opent de deur en loopt naar de Marka’s die buiten op de grond zitten. Hij reikt de brief aan de eerste de beste bewaker en wijst in de richting van de vertrekkende groep. De man neemt hem aan en overlegt met de anderen. Niels kijkt toe. Na enkele ogenblikken verwijdert een van de mannen zich en gaat op weg. Niels gaat weer naar binnen.

 © thrammy 18

MARKA (53)

Paola, Paco en Holger zijn tijdens het lange verhaal in fases bijgepraat door R 1 en Wiki P. Paola voelt zich nu geroepen om te reageren. Ze vertelt van de mensheid en de huidige grote problemen op de planeet aarde. Van het verziekte milieu en het totaal op hol geslagen klimaat. Hoe het zo allemaal ontstaan en gekomen is, lijkt haar nu niet aan de orde. Daarna vertelt ze van het fantastische plan om een nieuwe start te maken ergens in de gigantische ruimte. Ze benadrukt dat er op de aarde eerst veel onderzoek is gedaan naar planeten waar leven mogelijk is. Deze planeet Marka in de Andromedanevel is ten laatste uitgekozen, ook en vooral omdat die na serieus onderzoek totaal onbewoond leek. Door R 1 worden de wijze Marka’s daarna bijgepraat over het verhaal van Paola.

 Holger houdt vooral goed in de gaten hoe ze reageren, maar van hun vlakke, gelige gelaat met dat ene, relatief grote oog dat nog het meeste lijkt op een bewakingscamera op aarde, is weinig emotie af te lezen. De vier Marka’s houden daarna een kort beraad in hun vogeltaal en hierna neemt M 1, want die is het, wederom het woord.

Hij zegt: ‘De regering gaat hierover in overleg.’ En dan duidelijk bevelend tot M 68: ‘Zet deze drie en de Robot in afdeling C 6 en blijf het spaceship en de bemanning tot nader order onder controle houden’.

 Ze worden door M 68 uit de kamer geleid, met de lift nog dieper onder de grond gebracht en in een ruimte opgesloten. Ze krijgen geen eten, maar Holger denkt ook dat ze dat misschien ook helemaal niet kunnen verdragen. Paola denkt alleen maar aan haar kleintje.

 © thrammy 18

MARKA (52)

 De sfeer lijkt verder te ontspannen. Paola denkt dat het nu wel is toegestaan  om even met elkaar te overleggen. Ze praat met Holger en Niels, die al weer geheel is hersteld, over wat er van hen gevraagd wordt. Gaat er iemand mee en wie dan? Durft er trouwens iemand mee? Besloten wordt dat Paco, Holger en uiteraard Wiki P. haar zullen vergezellen. Via Wiki P. wordt het besluit overgebracht en het lijkt erop dat dit voorstel wordt geaccepteerd.

 M 68 schreeuwt enkele bevelen. Vijf Marka’s gaan met M 68 mee, de rest blijft als bewaking bij de New Earth achter. Ze geven niet meteen alle macht uit handen. Negen mensen en twee robots gaan op weg naar de Blauwe Toren, een curieus gezelschap.

 Na een kwartiertje lopen arriveren ze bij een futuristisch voertuig. Paola vraagt zich af of het kan rijden of vliegen. Het wordt een tussenvorm: ze zweven een halve meter boven de grond. Binnen een half uur stoppen ze weer en daalt het vreemde gezelschap met een lift af onder de grond. Ze zoeven zachtjes naar beneden. Paola, Paco en Holger kijken hun ogen uit. Waar zijn ze terecht gekomen? Komen ze hier ooit weer uit? Wat gaat er met hen gebeuren? Wat gebeurt er met hun vrienden bij de New Earth?  Het lijkt erop dat ze diep onder de grond verdwijnen, heel diep.

Dan stopt de lift eindelijk, de deuren glijden open en M 68 gaat hen voor door een stelsel blauwachtige verlichte metalen gangen en ze gaan een deur door. In de kleine ruimte waar ze naar toe geleid worden, zijn vier duidelijk oudere Marka’s. Ze zitten aan een rond glanzend oppervlak en staan op als de drie aardbewoners worden binnen geleid. M 68 en R 1 gaan ook mee naar binnen, de andere Marka’s blijven buiten.

De commandant van de patrouille neemt het woord en brengt waarschijnlijk verslag uit aan de vier belangrijke Marka’s. Het duurt niet lang, het meeste is natuurlijk al gezegd en er is er maar een die het vreemde vogeltaaltje een beetje kan verstaan en dat is Wiki P. Maar die houdt zich koest. Als M 68 klaar is met zijn verhaal, wordt iedereen met een handgebaar verzocht om plaats te nemen aan het glazen vlak. Dan neemt een van de vier oude Marka’s het woord en wat hij gaat zeggen wordt telkens in stukjes vertaald door R1.

‘Voorlopig zijn jullie onze gevangenen. Het ongevraagd landen en binnendringen in ons territorium, op onze dierbare planeet, is een daad van agressie. Als er weer iemand van jullie zich gaat verzetten, zullen we die onmiddellijk doden. Maar voor ik jullie van alles ga vragen, vertel ik eerst ons verhaal.

Ons volk woont hier al duizenden jaren, maar drie generaties geleden, is bijna de gehele planeet vernietigd door een plotselinge vulkaanuitbarsting. In die tijd haalden wij belangrijke delfstoffen uit de bodem, vandaar het stelsel van mijngangen. Alleen de Marka’s die op dat moment in de mijnen en in de ondergrondse kantoren aan het werk waren, hebben de Great Disaster overleeft. Niemand van die overlevenden is nu nog in leven, . niemand kan de ramp nog echt navertellen. Wij zijn allen nakomelingen van de kleine groep die op dat moment toevallig onder de grond aan het werk waren.

Sinds die verschrikkelijke gebeurtenis wonen en leven we voornamelijk in de gangen van de voormalige mijn. De vulkaan kan nog steeds uitbarsten, al zijn onze wetenschappers tegenwoordig steeds beter in het voorspellen van een eruptie. Nu is het woord aan jullie. Ik heb begrepen dat we elkaar wel enigszins kunnen verstaan door onze beide slimme robots. Wat heeft jullie hier gebracht?’

© thrammy 18

MARKA (51)

Na ruim twee uur verveeld wachten, keert de groep die zich had afgescheiden, weer terug. Een kleine witte robot is in hun gezelschap zien Paola en Wiki P. met grote blijdschap. Een eerste hoopvol teken van begrip tussen de aardbewoners en de Marka’s is een feit. Het is prachtig om te zien hoeveel de twee robots op elkaar lijken. De witte M-Robot, R 1 dus, stapt meteen onverschrokken op Wiki P. af en ratelt iets tegen hem in de schelle, maar ook wel vrolijk klinkende vogeltaal. Waarschijnlijk een begroeting of kennismaking. Wiki P. antwoordt met het noemen van zijn naam, zijn baas en de plek waar hij is gefabriceerd, zeg maar waar hij geboren is.

‘Wiki P., Fuzhou, China, planeet aarde, bedacht, gemaakt en ingevuld door Paola’. Daarna gaat het heel snel. Ze kennen namelijk allebei al hun expliciete en heel duidelijke opdracht: zo snel mogelijk elkaars taal leren en vervolgens als tolk fungeren. Via allerlei voorwerpen die ze beurtelings aanwijzen en benoemen, (lucht, zon, ruimteschip, persoon, bodem, enz., enz.) bouwen ze razend snel een grote woordenschat op.

De twaalf horen hoe Wiki P. de geluiden van R 1 perfect herhaalt en ook hoe de witte robot de woorden van Wiki P. kopieert. Twee robots staan druk gebarend en ratelend in hun midden, een uniek gezicht.

‘Indrukwekkend!’, fluistert Loulou tegen Paco die dicht bij haar staat. M 68 reageert nerveus op het contact tussen het stel. Hij is nog steeds erg gespannen na het incident met Niels en er duidelijk niet van gediend dat er onderling overlegd wordt. Toch schijnt hij ook te beseffen dat hier iets constructiefs gebeurt, dat er een bepaalde opening wordt gezocht om elkaar beter te begrijpen. Dat hier historie geschreven wordt, maar ook dat het wel eens lang kan gaan duren. Met een gebaar van zijn lange, slungelige armen geeft hij aan iedereen het signaal dat ze op de grond mogen gaan zitten.

Onze reizigers interpreteren het ook als een welwillend gebaar. Hè eindelijk, ze staan al uren. De twee robots zijn intussen razend snel hun taal aan het uitwisselen.

 Na enkele uren richt R 1 zich plots tot M 68. Hij overlegt blijkbaar met zijn baas. Daarop zegt hij opeens tot Wiki P.: ‘Denk dat we begrijpen!’ Wiki P. lijkt dat tegen R 1 te bevestigen met enkele woorden in de taal die hij zojuist een klein beetje heeft geleerd. Dan zegt hij tegen Paola: ’We begrijpen elkaar goed genoeg om een eenvoudig gesprek te voeren.’

‘Prachtig’, antwoordt Paolo, waarmee ze eigenlijk in feite de leiding neemt van de onderhandelingen met de autochtone bewoners van de planeet.

’Zeg tegen je collega dat we in vrede zijn gekomen vanaf de planeet aarde in het Melkwegstelsel. We hebben echt geen kwade bedoelingen. We dachten na zorgvuldig onderzoek dat deze planeet geheel onbewoond was. Vertel hem ook, dat we op de aarde tot onze grote spijt niet meer kunnen wonen. Vraag hem of we op een klein stukje van deze mooie planeet mogen gebruiken om op te leven’.

Wiki P. aarzelt even. Hij heeft duidelijk moeite om het lange verhaal nu al in zijn geheel te vertalen, maar na enkele minuten richt hij zich dan toch tot R 1 en houdt een lang verhaal in de vogeltaal, een verhaal dat door R 1 heel aandachtig wordt gevolgd. De andere Marka’s luisteren gespannen mee. Alle ruim dertig aanwezige menselijke wezens beseffen dat ze getuigen zijn van een fantastische gebeurtenis. Bewoners van twee planeten, twee menselijke beschavingen die elkaar proberen te begrijpen en verstaan door twee robots, twee machines die ze zelf ooit hebben ontworpen.

M 68 richt zich daarna tot ‘zijn’ robot met een boodschap of een opdracht. R 1 zegt daarop: ‘Commandant wil overleg met de regering’. Ze zien dat M 68 via de radio contact maakt met de leiding ergens op de planeet, even later richt hij zich weer tot R 1. Die laat even later weten dat een kleine groep van de aardbewoners mee moet naar een andere plek waar verder overlegd gaat worden. De rest mag terug in het ruimteschip en daar de onderhandelingen blijven afwachten.

© thrammy 18

MARKA (50)

Bij de groep Marka’s lijkt het gebaar enigszins begrepen te worden, maar de spanning is voelbaar. De commandant van de patrouille (Holger denkt dat hij de commandant is, hij doet alsof) komt ook naar voren en lijkt nog niet erg overtuigd van hun edele bedoelingen. Hij zwaait wat met zijn veel te lange armen (waaraan drie vingers), maakt een schril fluitend geluid en de patrouille maakt meteen een omsingelende beweging. Holger denkt aan een herder, hoe die zijn hond instructies geeft met een weids armgebaar. Zij zijn de makke schapen en ze zitten nu in de cirkel. Niemand weet wat er gaat gebeuren.

 Dan verschijnt Wiki P. in de deuropening van de New Earth. Wat hem daartoe heeft gebracht weet niemand, maar het breekt de gespannen sfeer enigszins. Of verbeeldt Paola zich dat maar. Op dat moment schiet haar iets te binnen. Ze begint gewoon te praten tegen Wiki P., het lijkt haar een gepaste poging om de gespannen sfeer te doorbreken.

‘Wiki, we wisten het niet, maar deze mensen wonen hier op de planeet en wij hebben hun rust verstoord. We kunnen niet met hen praten en daarom ook niet onze goede bedoelingen duidelijk maken. Weet jij een oplossing voor dit grote probleem?’

‘Waarde Paola, ook ik ken hun taal niet, maar ik ben wel in staat om elke willekeurige taal heel snel te leren. Loopt er hier misschien ergens een collega van mij rond?’

‘Wat goed van jou Wiki, ik ga het vragen’. Ze stapt met gevaar voor eigen leven op de commandant van de groep af, wijst op Wiki en zegt: ‘Hebben jullie ook robots?’ Ze wijst daarbij nadrukkelijk op Wiki P. De commandant, het is ook nu weer M 68, draait zich om naar een van zijn mannetjes en op een hoge schrille toon overleggen ze. Het lijkt erop dat de essentie van de vraag wel begrepen wordt.

Doordat er nu op luide toon overleg gevoerd wordt, kunnen onze reizigers de taal van de Marka’s beluisteren. Het zijn heel hoge tonen en lijken nog het meeste op vogelgeluiden.

Even later is er blijkbaar iets besloten, want een klein deel van de Marka’s splitst zich af en verwijdert zich van de groep. De rest sluit de kring weer onmiddellijk. Het lijkt erop dat het twaalftal aardbewoners (en een robot) gevangen genomen is, of iets dat dat sterk op lijkt. Holger denkt aan een vlucht binnen in de New Earth, daar zijn ze veilig, daar zijn ook wapens, maar M68 heeft waarschijnlijk zijn gedachten al gelezen. Misschien kunnen ze dat hier wel echt! Hij schreeuwt enkele bevelen en zwaait een beetje met zijn lange armen en de kring maakt een move zodat de deur voor Holger en zijn collega’s niet meer bereikbaar is.

Niels ligt intussen nog steeds op de grond en zijn Dionne zit naast hem. Ze praat tegen hem en na een klein half uur komt Niels weer heel langzaam bij.

Dionne helpt hem overeind, hij reageert verward, kijkt met wilde blik in het rond en schijnt langzaam te beseffen wat er is gebeurd. Hij blijft rechtop op de grond zitten, wrijft over zijn pijnlijke borstkas en kijkt naar de Marka’s die hem blijkbaar hardhandig hebben uitgeschakeld. Dionne praat zacht en geruststellend tegen hem. Ze hoopt dat hij niet agressief gaat reageren, dat zal niet in zijn en hun aller belang zijn. Maar Niels begrijpt dat hij zich nu even gedeisd moet houden.

 Er is een vreemde status quo ontstaan. Als het niet zo’n ernstige situatie was, zou je ermee gaan lachen. Twaalf mannen en vrouwen en een robot omgeven door een kring van ruim twintig groene mannetjes met rare kleine wapens die aan hun middel bungelen. Het lijkt een spel, een bizar en wreed spel zoals dat in de natuur door een troep wolven wordt gespeeld en het is absoluut duidelijk wie de wolven en wie de schapen zijn.

 Paola denkt: ‘Hoe komen we hier uit. Hoe loopt dit af!’ Maar ze denkt bovenal aan het kleintje dat ze bij zich draagt. Wat moet er nu van haar kind, hun kind worden?

Ook Xa heeft haar gedachten vooral bij haar kindje, haar dierbare alles. Ze mogen alles van haar afnemen, alles. Als ze haar kind maar mag houden. Als haar kind maar hier mag opgroeien. Verder wil ze even niet nadenken.

Holger heeft nog enige hoop dat dit goed afloopt. Blijkbaar zijn de wapens die de Marka’s hanteren niet onmiddellijk dodelijk. Ze zijn duidelijk bedoeld om de vijand tijdelijk uit te schakelen, buiten gevecht te stellen. Doden is even niet echt nodig en dat geeft wel wat ruimte.

Wiki P. weegt en beschouwt de woorden van zijn directe baas. Hoe kan hij haar helpen? Hoe kan hij snel de taal van deze vreemde wezens leren. Hij heeft een collega nodig die ook zijn taal, hun taal wil leren. Hij heeft geen menselijk wezen, maar een medestander nodig.

 © thrammy 18


 

 

MARKA (49)

Als ze daar aankomen, staan er al enkele tientallen ‘Marka-wezens’ rond de New Earth. Kleine slanke mannetjes met een groene vlerkachtige lichaamsbedekking die nog het meeste lijkt op het vlies van een vleermuis. Ze hebben allemaal een groot oog in het midden van het gezicht. Toch zien ze er niet echt agressief uit. Ze lijken afwachtend, maar ook wel vastberaden. De andere tien reizigers zijn naar buiten gekomen en zijn weifelend en onzeker bij de deur van het ruimteschip blijven staan. Wiki P. lijkt zo te zien de enige te zijn die in het ruimteschip is achtergebleven.

Niels wil naar binnen gaan, waarom weet niemand, misschien wil hij Wiki wel naar buiten halen. Hij nadert de deur van de New Earth. Dan klinkt er een schrille kreet uit de groep Marka’s.

 Niels loopt brutaal door, maar een van de Marka’s heeft zijn wapen op hem gericht en vuurt daarmee onmiddellijk op Niels. Het lijkt of hij ter plekke door de bliksem wordt getroffen. Niels zakt in elkaar voor hij de deur bereikt, zijn vriendin Dionne geeft een vreselijke gil, rent naar hem toe en knielt bij hem neer. Ze onderzoekt hem heel snel en zorgvuldig.

“Hij leeft nog’, constateert ze. ‘Waarschijnlijk een sterke energiestoot of iets dergelijks’. Ze blijft bij hem op de grond zitten. Het is duidelijk dat de Marka’s niet zo vredelievend zijn als ze eruit zien en als de twaalf hoopten en dachten.

Holger beseft dat het totaal geen zin heeft om iets te doen of iets te gaan zeggen, hij zal niet of hoogstens verkeerd begrepen worden. Hier is sprake van een gigantisch probleem, een taalprobleem, een kolossale spraakverwarring.

 De Mexicaan schijnt zich als eerste te realiseren, dat er een duidelijk vredelievend signaal afgegeven moet worden. Ze zijn natuurlijk de foute groep. Zij zijn totaal ongevraagd een bewoonde planeet binnengevallen. Zij hebben daar totaal geen recht toe. Zij zouden zich vooral diep moeten verontschuldigen. Hij loopt naar de groep Marka’s toe, maakt een diepe buiging, legt de hand op zijn hart en zegt zacht: ‘Wij komen in vrede’.

 thrammy 18